De 52-jarige Christie Brinkley beweert in een CoverGirl advertentie: “Ik wil niet jonger zijn, ik wil er alleen zo uit zien.”
Toen MAC Cosmetics beroemdheden-op-leeftijd zocht voor hun “Beauty Icons” campagne, weigerden verschillende actrices deel te nemen omdat dat betekende dat ze moesten toegeven hoe oud ze waren.
Ouder wordende acteurs - onder wie Russell Crowe (42), George Clooney (45) en Robert De Niro (63) - krijgen nog steeds hoofdrollen terwijl de trendsettende entertainmentindustrie ondertussen oudere actrices aan de kant zet. “Het is deprimerend dat er zo weinig rollen geschreven worden voor volwassen vrouwen,” zegt Academy Award winnares Kim Basinger. “Voor elke vrouw in deze branche als Meryl Streep of Susan Sarandon, die dankzij hun talent hun carrière draaiende kunnen houden, zijn er een dozijn bekende actrices boven de 40 die geen rollen meer kunnen krijgen.”
“De boodschap is ‘word niet oud’”, merkt verouderingsspecialiste Becca Levy, professor aan Yale University School of Public Health, op.
En dat is een lucratieve boodschap. De antiverouderingsuitgaven van consumenten zullen dit jaar een ongelofelijke $42 miljard benaderen, waarbij de groep van 35- tot 50-jarigen alleen al $20 miljard zullen spenderen aan plastische chirurgie en niet-chirurgische huidbehandelingen. Maar door gebruik te maken van rimpelcrêmes en Botox-spuiten voor de spreekwoordelijke Fontein van de Eeuwige Jeugd gaan we voorbij aan een kritisch punt: om verouderingseffecten te verminderen moeten we van binnen naar buiten werken, niet van buiten naar binnen.
OORZAKEN VAN VEROUDERING
Wat is ‘veroudering’ precies? Als we het als samenleving hebben over veroudering, dan hebben we het eigenlijk over de snelheid waarmee of mate waarin we ouder worden. Dit houdt onder meer zichtbare slijtage in, zoals rimpels, afname van spiermassa, staar, en een veelheid aan ziektes als Alzheimer en Parkinson, kanker, hart- en vaatziekten, diabetes, arthritis en cirrose.
Verouderingssymptomen kunnen herleid worden tot twee hoofdoorzaken: celdeling - hoe sneller cellen delen, hoe sneller ze verouderen - en de ophoping van schade aan cellen. In de eerste drie delen van deze vierdelige serie artikelen zullen we vier dingen bekijken die celdeling en celschade bevorderen: ontsteking, een verstoorde insulinehuishouding, oxidatie en glycatie. In het laatste deel zullen we natuurlijke gewoontes bespreken die belangrijk zijn voor het verminderen van verouderingseffecten.
ONTSTEKING
Ontsteking is één van de belangrijkste versnellers van het verouderingsproces. Er is verband gelegd tussen ontstekingsreacties en bijna alle ziektes. Het is bijvoorbeeld de meest waarschijnlijk oorzaak van misschien wel 50% van alle atherosclerosegevallen.
Ontsteking is vanuit genetisch oogpunt ontworpen als beschermingsmechanisme. Het gaat verwonding en infectie tegen door middel van reacties als zwelling en stijfheid, wat zorgt voor tijd om te helen en tegelijkertijd voor bescherming van het aangedane gebied tegen nieuwe blessures.
Het proces neutraliseert ook dreigingen. Denk bijvoorbeeld aan de reactie op binnendringende bacteriën: temperatuurgevoelige bacteriën gedijen het beste bij 37°C, de normale lichaamstemperatuur, waarbij ze gifstoffen uitscheiden en zichzelf vermenigvuldigen. Door de lichaamstemperatuur tot boven de 37°C te laten stijgen, doodt het ontstekingsproces de ziekteverwekkers.
De beschermende instincten van het ontstekingsproces worden aangewakkerd door verschillende soorten ‘aanvallen’, waaronder:
• Oxidatie
• Glycatie
• Slaapgebrek
• Transvetten (een enorm probleem, gezien het feit dat de gemiddelde Amerikaan per jaar een schokkende 80 pond bewerkte plantaardige olie consumeert)
• Verhoogde bloedsuiker- en/of insulinespiegels
• Nutriëntengebrek (bijvoorbeeld vitamine D)
• Roken
• Spierschade door trainen
• Stress: fysiek, mentaal en emotioneel
• Zelfs zoiets eenvoudigs als zonnebrand
ZELFVERNIETIGING
Ondanks alle bescherming die het ontstekingsproces biedt, heeft het ook een keerzijde. Het kan zichzelf in stand gaan houden, waardoor het ziekteverschijnselen gaat veroorzaken in plaats van ze te verlichten. Een voorbeeld hiervan is auto-immuunziekte, wat ontstaat als het ontstekingsproces niet meer in staat is onderscheid te maken tussen eigen eiwitten en stoffen van buitenaf. Het gevolg is dat lichaamseigen weefsels worden aangevallen. De ziekte van Huntington, waarbij een genetische afwijking leidt tot het voorkomen van een niet-functioneel eiwit dat prooi wordt van het ontstekingsmechanisme, leidt ongewild tot een soort oorlog met het lichaam zelf.
Als de onderliggende oorzaken van de ontsteking niet worden weggenomen, wordt het proces chronisch. Er is aangetoond dat chronische ontstekingsreacties een rol spelen bij het ontstaan van vele ziektes (waaronder astma, allergieën en psoriasis), waaronder ook zeker verouderingsziektes- en symptomen als algehele zwakte, diabetes, rimpels en kanker.
Chronische ontsteking is ook sterk gerelateerd aan neurodegeneratieve verschijnselen, of het nou de milde vormen van geheugenverlies, leervermogen en concentratievermogen zijn die horen bij het ouder worden, of de grotere dreigingen van Alzheimer, Parkinson, ALS, of MS. Dit verband lijkt af te leiden uit de aanwezigheid van twee ontstekingsmarkers -- microgliacellen en COX-2 enzymen. (Microglia zijn hersencellen die tot doel hebben om neuronen die door ziekte of verwonding afgestorven zijn te omhullen en af te voeren. Door dit te doen stimuleren ze echter ook de vorming van gevaarlijke neurotoxines en vrije radicalen. COX-2 enzymen zijn ook een ontstekingsrespons met gevaarlijke neveneffecten. Ze zorgen voor de aanmaak van krachtige pijn- en ontstekingsveroorzakende prostaglandinen.)
Chronische ontsteking lijkt ook samen te hangen met obesitas, maar dan eerder als gevolg dan als oorzaak. Onderzoek heeft uitgewezen dat obese individuen, ongeacht hun leeftijd, een grote hoeveelheid van de ontstekingsmarker C-reactive protein (CRP) in hun bloed hebben. Waar obese mannen gemiddeld tweemaal de normale hoeveelheid CRP vertonen, was dit onder de onderzochte vrouwen tot acht keer zo hoog, wat er op wijst dat obese vrouwen een verhoogd risico lopen op chronische ontsteking.
In het volgende deel van onze antiverouderingsserie zullen we een tweede veroorzaker van verouderingsverschijnselen onder de loep nemen: de insulinehuishouding, de invloed hiervan op kanker en de bevordering van insulineresistentie.
Anna Kukhta is gespecialiseerd in perimenopausale lifestyle en fitness training. Ze is gevestigd in Londen, England, en men kan contact met haar opnemen via Bernhardt@Amarantos-Fitness.com Dit emailadres wordt beschermd tegen spambots en is alleen zichtbaar wanneer JavaScript is ingeschakeld. Op dit moment is ze bezig haar PICP Level 2 Certificering te behalen.
Copyright ©2012